Koncepcja pracy

„Dusza dziecka jest jak ziemia niezaorana, umiej ją uprawiać, a wyda ci owoc stokrotny; jest to jakby młode drzewko, które da się nagiąć do każdego kształtu i przyjmie każdy, jaki mu dasz kierunek”

B. Markiewicz, Wychowanie dzieci opuszczonych,
w: Powściągliwość i Praca 6(1903) nr 10

Koncepcja pracy

 Przedszkola Niepublicznego im. Matki Anny Kaworek w Jedliczu

  • Materiały Źródłowe
  • Misja i wizja przedszkola
  • Specyfika wychowania w przedszkolu
  • Obszary wychowawczo – dydaktyczne
  • Wspólnota przedszkolna
  • Środowisko lokalne
Materiały źródłowe niniejszej koncepcji pracy przedszkola stanowią:• Ustawa o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 roku z późniejszymi zmianami• Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz. U. 2013r., poz. 560)• Podstawa programowa wychowania przedszkolnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 977)• Statut Przedszkola Niepublicznego im. Matki Anny Kaworek• Przy tworzeniu koncepcji korzystano: z Programu wychowania przedszkolnego wg systemu pedagogicznego bł. Ks. Bronisława Markiewicza Kosz malin

Koncepcja pracy przedszkola oparta jest przede wszystkim na personalistycznej myśli pedagogicznej błogosławionego księdza Bronisława Markiewicza z której wywodzi się wizja i misja przedszkola

misja

Misja przedszkola:

  • Integralne wychowanie dzieci w wieku przedszkolnym w odniesieniu do chrześcijańskiej hierarchii wartości z uwzględnieniem możliwości i potrzeb, miejsca i czasu. Wychowanie zgodne z zawołaniem św. Michała Archanioła „Któż jak Bóg”
  • Wychowanie do samodzielności i troski o własny rozwój przez potrójną pracę: duchową, fizyczną, umysłową
  • Kształtowanie patriotyzmu
  • Kształtowanie mocnych charakterów przez wychowanie do powściągliwości, czyli roztropne używanie dóbr i wartości materialnych
  • Doświadczenie konsekwencji własnego zachowania (ograniczonego względami bezpieczeństwa i dobra i dzieci)
  • Współpraca z rodziną w procesie wychowania dziecka oraz wsparcie rodziców w pełnieniu ich funkcji opiekuńczych i wychowawczych
  • Propagowanie wartości społecznych, moralnych, religijnych, narodowych, rodzinnych i kulturowych w środowisku i wdrażanie do ich urzeczywistniania
  • Współpraca przedszkola z innymi instytucjami i organizacjami

SYLWETKA WYCHOWANKA

wychowanek

Specyfikę przedszkola określa charakterystyczny klimat wychowawczy przekraczający jedynie wymiar widzialny rozszerzając się na wymiar nadprzyrodzony.

  • Specyfika wychowania w przedszkolu wyraża się w:
  • Wychowaniu integralnym zmierzającym do pełnego rozwoju dziecka, w którym osoba nauczyciela kierując się dobrem dziecka, zgodnie z jego indywidualnymi zdolnościami, wspiera wychowanka unikając uczestnictwa w tendencjach wychowania do wybujałego indywidualizmu zorientowanego nadmiernie na sukces czy ograniczenia jedynie do wyrównywania braków. Czyni to poprzez osobisty przykład, przekaz wartości, podawane treści, umiejętnie dobrane metody i środki wychowania, odpowiednio dostosowane do wieku i możliwości dziecka oraz stałą współpracę z jego rodziną
  • Działaniach, które podejmują nauczyciele w poczuciu pełnienia misji służby wartościom, zmierzając do ochrony i urzeczywistniania wartości oraz godności osoby wychowanka poprzez odkrywanie i rozwijanie jego darów nadprzyrodzonych i naturalnych w odniesieniu do rzeczywistości, w jakiej żyje i do jakiej zmierza
  • Pracy wychowawczo – dydaktycznej i opiekuńczej nastawionej na udział w szeroko pojętych działaniach integracyjnych dotyczących zróżnicowania co do stanu zdrowia, sprawności, statusu społecznego, materialnego oraz różnic pokoleniowych
  • W realizacji misji i wizji pracy wychowawczej podejmowanej przez nauczycieli w przedszkolu, w której należy podkreślić nade wszystko specyfikę klimatu wychowawczego i wynikające z niego konsekwencje dla osób pracujących i całych środowisk związanych z przedszkolem
  • Zakresie tych oddziaływań w przedszkolu, który przekracza wymiar jedynie widzialny, rozszerzając się na wymiar łaski i transcendencji, w tym także na ideały i wartości związane z życiem codziennym, a dotykające tajemnicy świętych obcowania i nadprzyrodzoności.

2016-01-11_09h41_38

  • Wychowujemy dzieci w duchu religii katolickiej

            „Ponieważ religia jest nie tylko częścią, ale podstawą życia moralnego, przeto pierwszym jest obowiązkiem rodziców i wychowawców zaszczepić ją głęboko w sercu wychowanka (…). Tylko religia daje człowiekowi siłę do życia moralnego”.

 bł. Ks. Bronisław Markiewicz.

Przedszkole realizuje zadania w duchu wartości i zasad katolickich z uwzględnieniem  wieku dziecka i jego potrzeb rozwojowych:

  1. kształtuje właściwy obraz Boga,
  2. uwrażliwia na miłość Boga, na Jego dobroć, miłosierdzie i przebaczenie, kształtuje postawę uwielbienia Boga,
  3. kształtuje świadomość nieustannej obecności Anioła Stróża,
  4. wdraża do codziennej modlitwy i czynnego uczestnictwa we Mszy Św.,
  5. pomaga odkrywać siebie, drugiego człowieka i otaczający świat jako dar od Boga,
  6. wyrabia szacunek wobec siebie i drugiego człowieka,
  7. pomaga w rozwoju psycho – fizyczno – duchowym,
  8. uczy miłości do Ojczyzny,
  9. umożliwia dzieciom podtrzymywanie poczucia tożsamości narodowej, językowej i religijnej,
  10. pomaga poznawać tradycje związane z kościelnymi uroczystościami i świętami oraz świętami narodowymi,
  11. pomaga odkrywać istnienie i piękno innych narodów.
  • Metody i formy pracy zawsze dobieramy pod katem dziecka i grupy

             „Różne są rodzaje wychowania dobrego dzieci, bo różne są zdolności, usposobienia, stany i powołania ludzi (…). Najlepszym jest to wychowanie, które się stosuje najściślej do osobowości każdego dziecka: do jego wieku, uzdolnienia, zdrowia, warunków życia i przeznaczenia na tym świecie i w wieczności”.

bł. Ks. Bronisław Markiewicz.

Naczelne miejsce w naszej pracy z dziećmi zajmują metody oparte na działalności dziecka, na obserwacji i słowie, a pośród nich:– metoda samodzielnych doświadczeń,– metoda zadań stawianych dziecku przez nauczyciela,– metoda ćwiczeń polegająca na powtarzaniu przez dziecko odpowiednich czynności,– metoda odtwarzania, np. podczas nauki wiersza, piosenki, tańca,– metody słowne,– metody żywego słowa oddziałujące na dziecko przez środki artystyczne,

Metody poglądowe:– metody obserwacji i pokazu przedmiotów, zjawisk, czynności,– metody przykładu: przykład osobisty, poprzez widowisko teatralne, ilustracje i literaturę,– metody uprzystępniania sztuki,

FORMY PRACY– obserwacja dzieci– diagnoza potrzeb i potencjału /ewaluacja/– indywidualizacja /indywidualne karty wychowanka , by poznawać, rozumieć, pozwalać/– zintegrowany program edukacji-udział w praktykach religijnych kształtujących i rozwijających wiarę i wychowanie w duchu wartości chrześcijańskich– praca z wykorzystaniem wielorakich metod znanych w edukacji

  • Zapewniamy poczucie bezpieczeństwa fizycznego, psychicznego i emocjonalnego

Dzieci czują się w przedszkolu bezpiecznie. Relacje między rówieśnikami opierają się na otwartości i zaufaniu. W grupie jest opracowany kontrakt grupowy. Uczymy dzieci wzajemnego szacunku i respektowania norm społecznych. Systematycznie sprawdzamy stan sprzętu i urządzeń przedszkolnych.

  • Towarzyszymy dzieciom w rozwoju, zachęcamy do działania, inspirujemy i motywujemy.

            „Nie hamujcie więc, rodzice samodzielności charakteru swoich dziatek; nie przytłumiajcie dzielnych porywów w samym zarodku; nie opierajcie się przy władzy, która sama przez się, powoli zniknąć musi. Cieszcie się owszem, gdy w dzieciach waszych wyrabia się charakter silny i samoistny, skłonny do przedsiębiorczości, nie przeszkadzajcie, aby z dziecka wyrobił się człowiek. Tym sposobem wyrabiają się dzielne charaktery i silne wole, a jeden taki człowiek wart więcej od tysiąca ludzi biernych, idących bezmyślnie jak owce, za drugimi”

bł. Ks. Bronisław Markiewicz.

            Nasza praca z dziećmi ukierunkowana jest na ich wszechstronny rozwój. Do tego celu wykorzystujemy planowo podejmowane zajęcia wynikające z realizacji podstawy programowej wychowania przedszkolnego, sytuacje z codziennego życia i kontaktów z rówieśnikami i otoczeniem oraz udział w zajęciach dodatkowych.

  • Wspieramy rodzinę w wychowaniu dziecka, ściśle współpracujemy z rodzicami

Biorąc pod uwagę rolę jaką pełni rodzina w wychowaniu przedszkole zakłada ścisłą współpracę z rodzicami decydującymi się posłać swoje dziecko do przedszkola preferującego wychowanie w duchu wartości chrześcijańskich. Wymaga od rodziców przykładu życia chrześcijańskiego, opartego na wierze i czynnym jej praktykowaniu. W związku z tym zaprasza rodziców do:

– wspólnej modlitwy, udziału w Eucharystii, pogłębiania swojej wiedzy religijnej poprzez rekolekcje, dni modlitewne, spotkania z ludźmi dzielącymi się własnym doświadczeniem wiary, a także do własnej formacji w tym zakresie;

– współudziału w tworzeniu rodzinnej atmosfery, czynne włączanie się w organizowanie uroczystości przedszkolnych;

– współpracy z wychowawcą w celu wspierania osiągnięć rozwojowych dzieci i łagodzeniu trudności;

– prowadzenia obserwacji rozwoju swojego dziecka;

– rozwoju własnych umiejętności wychowawczych poprzez udział w warsztatach, spotkaniach ze specjalistami;

– towarzyszenia dziecku w adaptacji i całym realizowanym przez przedszkole procesie wychowawczo – dydaktycznym.

Ponadto między rodzicami (prawnymi opiekunami) i przedszkolem istnieje współpraca w sprawach dotyczących wychowania i nauczania dzieci.

Formy współpracy przedszkola z rodzicami:

  • zebrania z rodzicami,
  • konsultacje i rozmowy indywidualne z dyrektorem, nauczycielami,
  • kącik dla rodziców,
  • uroczystości przedszkolne,
  • wspólna Msza św.,
  • festyny rodzinne,
  • Staramy się wychować osoby dobrze uformowane, intelektualnie kompetentne, podatne na osobowy wzrost, kochające, oddane szerzeniu sprawiedliwości w ofiarnej służbie innym.

Temu celowi służy praca z dziećmi podejmowana w zakresie:–  wychowania religijnego „Któż jak Bóg”–  wychowania przez pracę i  do pracy–  wychowania do powściągliwości /wychowanie moralne/–  wychowania mocnego charakteru–  wychowania do miłości–  wychowania patriotycznego.

W pracy z dziećmi nauczyciele kierują się następującymi zasadami:

– Zasada prawdy – wymaga od wychowawcy tego, aby cała jego postawa życiowa przeniknięta była prawdą płynącą z wnętrza. Ma on dążyć całym sobą do prawdy, być jej świadkiem i poprzez to do niej prowadzić;

– Zasada dobra dziecka – wymaga od wychowawcy postawienia dziecka, jego wszechstronnego rozwoju jako bezwarunkowego motywu i działania wychowawczego na wszystkich etapach jego wzrastania;

– Zasada przykładu – wynika z przekonania, iż wszelkie wartości, ideały, postawy i umiejętności jakie prezentuje swoją osobą wychowawca stają się rzeczywistą treścią przekazu w procesie wychowawczym;

– Zasada projekcji pedagogicznej – wymaga od wychowawcy spojrzenia na powierzone mu dziecko jego oczami, po to by zyskać zaufanie i otwarcie dziecka. Jest ono warunkiem zaistnienia wpływu wychowawczego;

– Zasada więzi emocjonalnej – wymaga od wychowawcy umiejętności wczuwania się w potrzeby dziecka – empatii, pozwolenia by doświadczyło, że jest kochane. Utrzymanie bezpośredniego, ciepłego i serdecznego kontaktu jest warunkiem rozumienia przeżyć dziecka, jego pragnień. By to urzeczywistnić wychowawca musi posiadać dojrzałą osobowość, dobrze znać i spostrzegać samego siebie;

– Zasada poszanowania osobowości wychowanka – wymaga od wychowawcy szacunku dla niepowtarzalnej osobowości każdego wychowanka. Wymaganie to jest ważnym elementem etyki pedagogicznej, wynika z Konwencji Praw Dziecka. Ponadto, a nawet ponad wszystko godność, każdego człowieka, również dziecka zasadza się na Bogu, który stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo i powołał go do świętości poprzez dążenie do wzrostu w łasce Bożej i miłości Boga i bliźniego;

– Zasada profesjonalizmu w wychowaniu – wymaga od wychowawcy kompetencji zawodowych, fachowości, skuteczności podejmowanych działań, własnej dojrzałości w realizacji procesu wychowawczo – dydaktycznego. Bł. Bronisław Markiewicz przyznawał szczególną rolę kompetencjom praktyczno – moralnym, na które składają się kompetencje interpretacyjne, moralne, komunikacyjne determinujące jakość i rodzaj kontaktu nauczyciela z dzieckiem, a także decydujące o jego możliwościach wychowawczych. Zajmują nadrzędną pozycję wobec kompetencji technicznych, które nie są w pełni autonomiczne, a jednocześnie są niezbędne w całościowo rozumianym procesie edukacyjnym.

  • Przygotowujemy dzieci do kolejnego po przedszkolu szkolnego etapu poprzez realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego

ZAKRESY EDUKACJI

Praca fizyczna– wychowanie do samodzielności– wychowanie do bezpieczeństwa– wychowanie zdrowotne

Praca umysłowa– wychowanie językowe– wychowanie intelektualne z elementami edukacji matematycznej– wychowanie przyrodnicze– wychowanie techniczno-konstrukcyjne

Praca duchowa– wychowanie religijne– wychowanie społeczno-moralne– wychowanie narodowe– wychowanie estetyczne

Podejmowane przez pracowników przedszkola działania są podstawą do właściwego przebiegu procesu wychowawczego i umożliwiają zrealizowanie zadań, do których między wieloma innymi zaliczamy:– troskę o dobro dziecka w aspekcie zbawienia wiecznego i wszechstronnego rozwoju– pomoc dziecku w kształtowaniu właściwych postaw wobec siebie samego, wobec Boga, drugiego człowieka i otaczającego świata– świadectwo życia prawdziwie chrześcijańskiego /życie wiarą, praktyki religijne/– tworzenie klimatu miłości i poszanowania  godności osoby ludzkiej– indywidualne podejście do każdego dziecka– prowadzenie obserwacji pedagogicznej i diagnozy– współpracę z rodzicami w procesie wychowawczo-dydaktycznym i organizacyjnym– działanie zorganizowane według przyjętego przez przedszkole programu,

  • Dbamy o więź z regionem i krajem

Tworzymy warunki sprzyjające powstawaniu wyższych uczuć patriotycznych, estetycznych i humanistycznych. Umożliwiamy dzieciom kontrole własnych emocji oraz poznawanie systemu wartości. Pozwalamy im zrozumieć i akceptować wymagania społeczne. W procesie włączania dzieci w życie społeczne uwzględniamy środowisko rodzinne, grupę rówieśniczą, nasze miasto, region i kraj, oraz inne kraje.

Kolejność realizowanych treści ukazuje wynikającą z potrzeb i możliwości rozwojowych dziecka potrzebę większej koncentracji w procesie wychowawczo – dydaktycznym u dzieci młodszych na obszarze fizycznym, a stopniowo z wiekiem coraz większe zróżnicowanie pod względem intensywności i stopnia trudności zmierzające do rozwoju w obszarze umysłowym, społecznym, kulturowym, moralnym, religijnym. Zawsze jednak, zarówno u dzieci młodszych jak i starszych, nauczyciel w sposób zindywidualizowany obejmuje swymi działaniami wszystkie obszary, mając na uwadze stopniową realizację celów edukacji przedszkolnej dziecka

Zasadniczym podmiotem jest wspólnota przedszkolna, do której należą dzieci, nauczyciele, rodzice oraz cały personel przedszkola.

  1. Dzieci:

W wielorakich sytuacjach wychowawczo – dydaktycznych podejmowanych w przedszkolu dziecko nabywa umiejętności podejmowania i kształtowania relacji osobowych z ludźmi i z Bogiem w postawie świadomej i ufnej zależności od Boga, wdzięczności, wolności i wrażliwości na potrzeby i problemy drugiego człowieka oraz ofiarnej służby wobec młodszych, słabszych, chorych, starszych i ubogich. Uczy się otwartości na poznawanie historii, tradycji, kultury narodu, rozwijanie ducha patriotyzmu zachowując tradycje i obyczaje rodzinne, narodowe i religijne oraz wrażliwości na piękno natury, którą szanuje, pielęgnuje i ochrania oraz zatroskania o znajomość i rozwój kultury. Uczestnictwo dziecka poprzez zabawę, organizowane formy zajęć w ważnych momentach życia, świętowania i w czynnościach dnia codziennego prowadzi je do doceniania w przyszłości wartości i godności życia swojego i innych, dbania o rozwój duchowy, psychiczny i fizyczny w odniesieniu do perspektywy doczesnej i nadprzyrodzonej, do podjęcia w przyszłości właściwych ról życiowych, obowiązków związanych z nauką, pracą , życiem w rodzinie, społeczeństwie i służenia mu odpowiednio stosując wiedzę i umiejętności w konkretnych dziedzinach i sytuacjach życia”

Wychowanie dziecka w przedszkolu, tak ważne dla kształtowania zrębów przyszłej, pełnej osobowości człowieka zmierza do ukształtowania wychowanka otwartego na dalszy rozwój i zdolnego w przyszłości do:

  • Akceptacji siebie i swojej życiowej sytuacji, co będzie dla niego inspiracją do odpowiedzialności za własny rozwój (fizyczny, umysłowy i obyczajowy), zmierzający do pełni człowieczeństwa oraz do twórczego przekształcania rzeczywistości, w jakiej żyje. W kształtowaniu swych życiowych postaw jest otwarty na odnoszenie się do wzorców osobowych: biblijnych, świętych, postaci historycznych, osób znaczących
  • Podejmowania i kształtowania odpowiedzialnych relacji osobowych z ludźmi i z Bogiem w postawie świadomej i ufnej zależności od Boga, wolności, odpowiedzialności i wrażliwości na potrzeby i problemy drugiego człowieka oraz ofiarnej służby wobec młodszych, słabszych, chorych, starszych i ubogich
  • Wdzięczności wobec Boga i ludzi, pielęgnowania i rozwijania dobra w sobie, z wiarą i nadzieją przeżywając sukcesy życiowe oraz w sposób twórczy pokonując trudności i kryzysy
  • Oceny swojego postępowania i zmiany złych postaw i zachowań, podejmowania trudnych i odpowiedzialnych decyzji zdecydowanie opowiadając się po stronie dobra i świadomie rezygnując z tego, co złe
  • Otwartości na poznawanie historii, tradycji, kultury narodu, rozwijanie ducha patriotyzmu zachowując tradycje i obyczaje rodzinne, narodowe i religijne.
  • Wrażliwości na piękno natury, którą szanuje, pielęgnuje i ochrania oraz zatroskania o znajomość i rozwój kultury
  • Doceniania wartości i godności życia swojego i innych, dbania o rozwój duchowy, psychiczny i fizyczny w odniesieniu do perspektywy doczesnej i nadprzyrodzonej
  • Podjęcia w przyszłości właściwych ról życiowych, obowiązków związanych z nauką, pracą, życiem w rodzinie, społeczeństwie i służenia mu odpowiednio, stosując wiedzę i umiejętności w konkretnych dziedzinach i sytuacjach życia
  1. Nauczyciele:

Formacja nauczycieli

według założeń systemu pedagogicznego

bł. Bronisława Markiewicza:

 

 

Intelektualna

Osobowościowa

 

 

Duchowa

– zdobywanie  kompetencji zawodowych

 

– doskonalenie osobistego warsztatu  pracy o nowe formy i metody pracy

– udział w warsztatach szkoleniowych z różnych dziedzin związanych  z wychowaniem

– znajomość sytemu wychowawczego bł. Bronisława Markiewicza

-korzystanie i dzielenie się doświadczeniami edukacyjnymi i wychowawczymi z innymi nauczycielami w przedszkolu i poza nim

–  kultura bycia

– kształtowanie w sobie takich cech jak długomyślność, dobroć, cierpliwość, empatia, bezinteresowność, radosne usposobienie, pracowitość, życzliwość, zaufanie, miłość do Ojczyzny

 

– praktykowanie powściągliwości

-praktykowanie potrójnej pracy

– troska o swój duchowy rozwój ( np. kierownictwo duchowe, sakramenty św. )

 

– uczestniczenie we Mszy Św. jako centrum naszego życia

-praktykowanie osobistej codziennej modlitw-czytanie

-Słowa Bożego

-studium Pisma Św. i lektury religijnej

-udział w rekolekcjach

-czynne uczestniczenie w przeżywaniu roku liturgicznego

-przykład życia chrześcijańskiego

Osobowość, filozofia życia i kwalifikacje nauczycieli a przede wszystkim niezastąpiona wartość oddziaływania własnym przykładem stanowią podstawę podejmowanych działań wychowawczo – dydaktycznych w przedszkolu

  1. Personel obsługowy przedszkola:

Bardzo istotną rolę w procesie wychowawczym i codzienności przedszkolnego życia odgrywa personel obsługowy. Tworzy on bardzo ważną część wspólnoty przedszkolnej i wykonuje bardzo ważne zadania umożliwiające realizację założonych celów wychowawczo – dydaktycznych. Pracownicy realizują swe zadania zgodnie z przydziałem obowiązków związanych ze specyfiką zakresu ich pracy.

  1. Rodzice:

Mając na uwadze i doceniając fakt, że rodzina jest dla dziecka naturalnym środowiskiem wychowawczym, w którym rozwija się osobowość dziecka, gdzie nabywa ono podstawowych nawyków i otrzymuje wzory zachowań ochronka podejmuje stałą współpracę z rodzicami. Właściwie zorganizowana współpraca obu środowisk wychowawczych w przekazie systemu norm i wartości, integralnym rozwoju i wychowaniu dziecka oparta jest na następujących zasadach:

  • Zasada jasnego informowania rodziców o specyfice wychowania w przedszkolu, zasadach współpracy z rodziną oraz konsekwentnego ich przestrzegania dla osiągnięcia celu wychowania w przedszkolu.
  • Zasada pierwszeństwa prawa rodziców do wychowania dzieci (mowa o prawie naturalnym) z uwzględnieniem ich praw rodzicielskich, także w związku z planowaniem działań wychowawczych w przedszkolu.
  • Zasada pomocniczości polegająca na służbie rodzinie i niesieniu jej pomocy w wychowaniu dziecka.
  • Zasada indywidualnego podejścia do dziecka i jego rozwoju oraz rozwoju wspólnoty osób. Podkreśla się respekt wobec tajemnicy dziecka, a uwzględniając wychowanka, jako pierwszy faktor wychowania, jego wartość jako osoby.
  • Zasada indywidualnego podejścia do potrzeb, możliwości i problemów rodziny.
  • Zasada współpracy podmiotowej – wypracowywanie wspólnego stanowiska nauczycielki i rodziców wobec dziecka i współdziałanie w procesie jego integralnego wychowania.
  • Zasada rzetelnego i dyskretnego informowania rodziców o postępach dziecka, jego problemach i potrzebach dostrzeganych w trakcie realizacji zadań wychowawczo – dydaktycznych i opiekuńczych.
  • Zasada angażowania rodziców w życie przedszkola i jej funkcjonowanie – np. zebrania rodziców.
  • Zasada organizowania różnych form czynnego zaangażowania rodzin w uroczystości religijne, patriotyczne i okolicznościowe, w spotkania integracyjne, rekreacyjne i formacyjne, także z udziałem specjalistów.

FORMACJA RODZICÓW

Indywidualna

 

(samowychowanie – rodziców)

-troska o swój osobisty i duchowy rozwój

-modlitwa indywidualna

-literatura religijna

-literatura pedagogiczna

-kultura bycia (słowa, postawy)

-rozmowy z wychowawcą, psychologiem, pedagogiem

Wspólnotowa

 

(Przedszkole – rodzic)

-udział w katechezach organizowanych przez przedszkole

-udział w warsztatach szkoleniowych

-udział w rekolekcjach

-włączanie rodziców· w życie przedszkola

-kultywowanie tradycji i świat kościelnych

i patriotycznych

-wspólne uczestniczenie z dzieckiem we Mszy Świętej

Na wniosek rodziców i personelu przedszkola koncepcja może być modyfikowana, jednak nie może być ona sprzeczna z integralną pedagogiką przedszkolną w systemie wychowania Bronisława Markiewicza

Istotnym czynnikiem realizacji procesu wychowawczo – dydaktycznego jest środowisko lokalne, w skład którego wchodzą liczne instytucje służące organizacji życia społecznego, kulturowego i religijnego. Współpraca z nimi może przybierać rozmaite formy. Daje ona przedszkolu możliwość pełniejszego zaangażowania się w życie środowiska lokalnego, współpracy z innymi przedszkolami, szkołami i różnymi instytucjami np. policją, strażą pożarną, biblioteką. Pozwala na zaangażowanie w rozmaite uroczystości, imprezy, akcje, konkursy, festiwale, przeglądy itp.

Celem współpracy ze środowiskiem lokalnym jest:

  • integracja przedszkola ze środowiskiem lokalnym,
  • rozwój integralny dzieci,
  • poznawanie świata,
  • umiejętność komunikowania się z innymi,
  • szacunek i współodpowiedzialność,
  • profilaktyka
  • rozbudzanie zainteresowań i rozwijanie zdolności dzieci,
  • kształtowanie postaw społecznie pożądanych,
  • kształtowanie nawyku dbania o bezpieczeństwo swoje i innych dzieci,
  • urozmaicenie pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej,
  • poszerzenie kontaktów zawodowych,
  • zaangażowanie w życie społeczne środowiska lokalnego,
  • podtrzymywania tradycji

Przedszkole ma swego Patrona, kalendarz imprez i uroczystości na stałe wpisanych w tradycję, oraz występujących doraźnie

  • Mszę święte /co i miesiąc/
  • Dzień Papieski
  • Dzień nauczyciela
  • Uroczystość z okazji Narodowego Święta Niepodległości
  • Spotkanie ze św. Mikołajem
  • Jasełka
  • Spotkanie przy choince, Opłatek
  • Świętowanie Patrona naszego przedszkola
  • Bal karnawałowy,
  • Świętowanie z Dziadkiem i Babcią
  • Święto Mamy i Taty
  • Dzień Dziecka
  • Piknik rodzinny
  • Świętowanie imienin całego personelu, składanie życzeń, krótkie, artystyczne prezentacje
  • Urodziny i imieniny wychowanków, ze słodkim poczęstunkiem,
  • Uroczyste zakończenie Roku Szkolnego